روزی که سوار اون اتوبوس بشم و برم مهران؛ سر و تنم خاکی و خلی بشه و با راننده اون ور مرز سر قیمت چونه بزنم ؛ یه ماشین بگیرم و چهار پنج ساعت تحمل کنم و بازم خاک و خلی تر برسم نجف...وقتی راه بیفتم...وقتی راه بیفتم....اون روز و اون موقع روزشمار گوشی رو صفر میکنم...اون موقع عکسِ غم انگیزِ پروفایل واتس اپ رو برمیدارم...اون موقع بک گراند چت هام رو عوض میکنم....همون جمله ی دوست داشتنیِ "تو خیالم دارم میام من پیاده حرم"....اونوقته که همه ی این گریه ها تموم میشن...همه ی افسردگی ها و حال بدی که نهصد روزه با خودم میکِشم...اونوقت خورشید دوباره درمیاد...دوباره زندگی خوب میشه....دوباره آدم میشم.....

خیلی خوب شد حالم وقتی اومدم اینجا اینو دیدم...میدونم چندین روز از تولدم گذشته و تازه دیدمش؛ ببخش فرزاد جان...اون یکی دو روز الهامِ خوبی نبودم...برای تویی که وسط سر شلوغیات یاد من بودی، چشام قلبی شدمیخواستم بکشمت بیرون ازینجا و فشارت بدم تا آبمیوه بشی!میخواستم برم برای یاهو یه مسنجر جدید درست کنم اصن...که بعدش تو رو ادد کنم و عکس همون خرسه رو بفرستم برات یا خودمو که دستام زیر چونمه و میگفتی ازین عکسه خوشت میاد...بمونی برامعزیرم........ :)

این بار دومی بود که از دفتر زنگ میزدن...زنگ میزنن و پیشنهاد میدن که دوباره برم اونجا برای کار...ساعت کاری 8 تا 5 عصر باعث میشه مغزم یه سوت طولانی بکشه و بگه دیگه نه.....این بار هم بخاطر ثبت اتباع به مشکل خورده بودن و میدونم؛ نیرو کم دارن...مث اینکه توی دوران کوتاه کاریم خیلی اثر گذار بودم و یا شاید نمیتونن کسیو پیدا کنن که توی اون همهمه سیستمی که به سایت وصله و پول توش خوابیده رو بسپارن بهش و برن....به خانومه میگم هنو همونجایی؟...میگه آره هنو همونجام تو کجایی؟...میگم من از جلوی اونجا هم رد نشدم توی این دو سال...یکمم سیس سرشلوغی گرفتم براشون که فک کنن چه متاعی رو از دست دادن و.... خب دیگه لازمشون بود...+یادم نبود بهشون بگم روزی که اخراجم کردن برا خاطر یه مرخصی که خواسته بودم و حقم بود ؛ چه روز باشکوهی بود...یادم نبود بهشون بگم از در همون دفتر تا در خونمون تو بعضی نقاط بدنم عروسی بود...آزاد شده بودم...آزادی هم می ارزه به خیلی چیزا....:)